Merkez DurakÜretenlerin buluştuğu durak
"> Kitap Yazı dizisi: Voryon (E-Kitap ) · 6. bölüm

"Bekleyen ve Giden" Voryon 5. Bölüm

Birleşme, bekleme, gitme ve karşılaşma üzerine bir bölüm...

Ai ben

Yıl 831 ilkbahar başlangıcı

90 dan fazla kez batmıştı güneş, Voryon un üzerinde prens kral olalı. Eserik, taç giyme töreninin hemen ardından danışma konseyi oluşturmuştu. Bu konseyde baş danışman sıfatıyla Gorgor isimli eski savaşçı, katipler, yazıcılar, mali işlerle ilgilenmekle yükümlü Eserik'e göre güvenilir ve aklı çalışan kimseler olarak görülen kişiler vardı. Eserik bu kişileri seçerken öznel fikirlerinden yararlanmamış babasından miras gördüğü etki alanı yüksek olan Gorgor a en yüksek konumu vermiş, kendi savaşçı arkadaşlarından fazla seçmemeye çalışmıştı. Birlikte savaştığı sadece Onit isimli savaşçı komutan olarak ordularla ilgili işleri konseyde temsil ediyordu.

Konsey toplantılarına eski kraliçe Torika ve Eserik in ilk eşi Rafine katılıyor, bağlar ve bahçeler ile ilgili işleri yapıyor aynı zamanda bağcılık tarikatını da temsil ediyorlardı. Bağları bizzat Eserik in talimatıyla Eserik in otoritesini arttırmak için kullanıyorlardı. Hatta Eserik "lütfun kendisinden kaynaklandığını, bağlardanda üstün bir konumda gösterilmesini" emretmişti fakat kraliçe Torika halkın algısının bir kişiye ya da soya bağlamaya çalışmanın ters etki yaratacağını, bir bela olması durumunda bağların suçu diyerek kaçınılamayacağını söyleyerek oğlunu bu fikirden vazgeçirmeyi başarmıştı.

Konseyin son üyesi Yosoria ydı. Yosoria hem şifa işlerinden hem de iç ve dış yazışmalardan sorumluydu. Eserik Yosoria ile yakınlaştığı dönemde Yosoria nın cümlelerinin etkileyiciliğini farketmiş. Bunun için Yosoria nın aklında böyle bir görev almak yokken Yosoria yı yönlendirmişti. Resmi yazışmalarda Voryon bir kadın ve bir erkek mührüne alışık olduğu için -ki bu kral kraliçe geleneğinden kaynaklanan bir alışkanlıktı- hem Yosoria hem Eserik mührü yanyana vuruluyor, bundan dolayı tüm yazışmalarda her ikisininde ismi geçiyordu. Rafine ye bu durumun onu kötü göstereceği söylemişse de Rafine bunu önemsememişti çünkü Eserik bu durumu kendisine "Yosoria ismen değerli, sen cismen değerlisin" diyerek açıklamıştı. Bu söz kendisini kötü bir konumda görenlerin sözlerinden çok daha değerliydi Rafine için. Yosoria ise bu yazışmalardan keyif alıyordu. Tüm kalelerden akrabalarından sıklıkla haberdar olmak Yosoria nın hayat bağlarını arttırıyor, şifacılık çalışmalarını da geliştiren bilgiler edinmesini, istediği otları daha rahat bulmasını sağlıyordu. Son dönemde vahşi hayvan etkisinin azalması eski dağ geçitlerinin düzenlenmesi ile dış dünyayla yazışmalar başlayabilmişti. Avaran denilen bir ülkede lordlar kendi şatolarını yönetiyor, onlardan bilgiler, otlar, kürkler, yemek malzemeleri alınıyor karşılığında Altınhisar dan edinilen madenlerden veriliyordu. Dağ geçitlerine Eserik in kalıcı olarak yerleştirdiği insanlar ailelerde yaşıyordu. Eserik büyümek istiyordu. Ama ilk isteği birleşmekti. Bugün konsey karşısında hazır halde toplanmışken, bu düşüncesini tekrar getirdi.
-Tüm kalelerle aramıza bağ ve bahçelerden güvenliğini sağladığımız yollar yaptık. Karakuz artık önündeki denize ve arkasındaki ovaya uzanıyor. Diğer kaleleri katarak kalemize şehrimize bölgemize katarak gücümüze güç katabiliriz. Onlarında yerel halklarında daha insani yaşamasını sağlayabiliriz.
-Bu dediğin görülmemiş bir şey dedi Torika.
-Mokarların yok edilmesi de görülmemiş bir şeydi benden önce dedi şımarıkça gülümseyerek annesinin yüzüne bakarken Eserik.
-O başka bu başka Voryon da usul ve alışılan kurallar bir anda nasıl değişsin?
-Hepsini karışıklığa sürükleyebilecek kadar kuvvetliyim. Kızıldeli dışında hiçbirinin yetiştirilmiş savaşmayı bilen askerleri yok. Hepsini tarumar ederim.
-Voryon da savaş başlatıcaksın yani dedi Torika korkarak.
Kahkahalarla güldü Eserik :
-Onların savaşacağını düşünmen onlara gerçekçi olarak bakmadığını gösteriyor. Kızıldeli dışında hiçbirinin uğruna halkının savaşabileceği bir kralı yok. Bak. Hiçbiri karşıma çıkamaz.
Gorgor söze karıştı :
-Tüm kale halklarının gözünde açıkça yükselen bir isim var. Kralımız Eserik. Yerellerden duyumlarım daha değişik olsa da, 7 kalenin birleştirilmesinin önünde bir engel bende görmüyorum. Nostaljik olmak yerine rasyonel olmak gerektiğine inanıyorum dedi.
Eğer dedi Yosoria kısık ama duyulabilir bir sesle Eğer birleşme olursa bu kale halklarının refah seviyesini çok arttırır, Yayılımı hızlandırır ve tabi Voryon kalelerinin ova üzerindeki etkisini arttırıp yerellerin yönetimini de sağlar.
-O zaman kalemim sende Yosoriam. Onları ikna et yoksa gidip bizzat oturdukları tahtlardan onları söküp çıkarıcam.
Torika yüksekten bakar gibi konuştu :
-Daha sisburçtan mana yı alamadık kalesini nasıl alacağız?
Eserik in yüzünde bir öfke dalgası gezdi.
-Sen sakin ol diye tutturmasaydın o yaşlı sisburçluyu çoktan zindana attırırdım. Senin yöntemin buna neden oldu. Düşünceli şekilde sakinleşerek ekledi : "aslında hatırlattığın iyi oldu. Mana nın tarafıma teslimini de talep edelim tahtıyla birlikte. Ona kabul etmemesi halinde halka zarar vermeyeceğimi ama Yaygara ve kızlarını nehrin suyunda boğacağımı bildir. Geri kalan konsey üyeleride mektupların Voryondaki her sofrada konuşulmasını sağlasın. Askerler ve muhafızlarım savaşa hazır olsunlar. Karakuz kalesi içindeki ve dışındaki halkımın hepsine, niyetimi açıklayın ve niyetim olan birleşme tamamlanana kadar ışıklarının sönmemelerini sağlamalarını bildirin. Bu sayede hangi kalede hangi köyde ne kadar desteğim olduğunu görebileceğim, bana destek olanları korumak muhafızlarımın birincil görevi olacak.
-Dahiyane dedi Gorgor.

O gece Yosoria, bildirinin üzerinden danışmanlarla tekrar tekrar geçti. Güneş doğduğunda bildiri tüm kalelerin meydanlarında, ovalarda haykırılıyordu. Kral Eserik in ağzından yazılan bildiri şu şekildeydi.

"Karakuz Kralı Eserik olarak, başından sonuna varmak 3 gün 3 gece süren Voryon un tarihte ilk kez en büyük tehlikelerden arınmasını sağladım. Bunun için at üstünde 700 güneş boyunca mücadele verdim. Şimdi, bu tehdit ortadan kalkmışken, tüm kaleleri birleştirmek istemekteyim. Açıkça Kale yöneticilerinden ve yerellerden cevap beklediğim teklifimdir. Karşı gelenler, karşımda durmayı göze alacak olanlardır. Bu uğurda, Karakuz un refah seviyesine ulaşmak isteyen tüm kale ve ova halklarını köylerini, fikrime katılan her bir evin birleşme olana kadar kandilinin söndürülmemesini emrediyorum. Bu emre uymamak karşımda duranlara katılmaktır. Emre uyanlar mokarları yenen muhafızlarım tarafından korunacaktır. Benim, soyumun, hanedanımın tek niyeti dışarıda ve içeride daha güçlü bir Voryon'dur. Teslim edilen kalelerde, düzen bozulmayacak varolan hanedanlar bana bağlı yönetimiciler olarak devam edecektir."

Ova köylerinde, yerellerde bildiri çok yankı uyandırmamış bildiri üzerine Durgun köylülerle toplanmıştır. Bu toplantıda yerellerin mokarlarla mücadelesinde muhafız görmediklerini kalenin ardından konuşanların yerelleri bilmedikleri bilgi Tunuh tarafından yerellere iletilmiş ve Tunuh tarafından bu teklif reddedildiği takdirde bir kral belirlememiz gerektiği söylenmiştir. Bunun üzerine toplantıya köylerinden çamuru yürüyerek aşıp katılan binlerce insan Durgun Güzok un adını haykırmıştı. Mokarların en belirgin özellikleri olan kırmızı ateş saçan gözlerine benzetilerek tunç bir sopanın üstüne bağlanan dikenli teller ve üstüne takılan kıpkırmızı değerli taşlardan oluşan bir sopa, teslimin ve temsilin simgesi olarak Durgun Güzok a verilmişti. Durgun bu durumdan gururluydu fakat kendisiyle mücadele eden koruyucuları unutmayarak koruyucular bilge Tunuh, gazi Yellike, savaşçı Kaslit ve düdüklü Çemeni nin köyler tarafından temsil edileceği, yerellerin yaygın inancı olan telcilik tarikatını temsilen Nova nın olacağı bir yönetim meclisi olması gerektiğini, bu sayede dağınık durumda yaşayan köylerin temsilinin kolaylaşacağını söylemişti. İlk kararı da bu olmuştu. O gece tüm köylerde kandiller tamamen sönmüş, ovaya karanlık çökmüş, neredeyse hiç kimse uyuyamamıştı.

Bildirinin yayınlandığı günün gecesi Altınhisar, Kızıldeli, Güzelhisar, Denizhisar en aydınlık gecesini yaşamıştı. En şaşırtıcı olan ise, Sisburçtaki kalede neredeyse her evde kandil yakılmasıydı. Mana yla nişanlılık Mana nın istemiymiş gibi yansıtılması ve Sisburç halkı tarafından tek sevilen hanedan üyesinin Mana olması bunda çok etkili olmuştu. Zaten refah seviyesi olarak Karakuz ile yakın durumda bulunan Akdoğan da herkes daha çok işiyle ilgileniyor, düzen bozmayı doğru bulmuyordu. Bundan dolayı kandiller söndürülmüştü.

Voryondaki tüm krallar ve kraliçeleri korku, endişe, öfke ve iç savaş ihtimalinden dolayı hüzün sarmıştı. Halkıyla birleşmiş şekilde yaşayan Altınhisar ve Kızıldeli kaleleri hanedanları halkları zarar görmesin diye, Karakuz Kralına bağlandıklarını açıklamışlardı. Güzelhisarda kraliçe Vera da savaşabilecek bir halkı olmadığını biliyor, teslimiyeti kabul etmek zorunda kalıyordu.

Akdoğan da iki farklı taraf vardı : teslimiyeti vakit kaybetmeden açıklamak isteyen, Yosoria ile yapılan yazışmalardan eğlencelerine devam edebileceklerini öğrenen kral ile kraliçe ve Eserikle bizzat görüşmek sonra kararlarını açıklamak isteyen Aldhun. 7 güneş boyunca tartışmalar sürmüş, kral ve kraliçenin muhafızlar elinde can verme korkuları galip gelmişti. Akdoğan 8. Güneşte Voryon un Eserik in kılıcı altında birleşmesine destek verdiğini resmen açıklamıştı.

Sisburç kalesinde Kraliçe Yaygara da Yosoria ile yazışıyor, Voryon yek vücut olacaksa yönetimde bizzat kendisine pay istiyor, dış ticaretlerde serbest olmayı talep ediyordu. Bu talebi Eserik i yine öfkelendirmiş hatta "o yaşlı deliyi deli kızlarıyla beraber bataklıkta boğmaya gideceğim" demişti. Bu sözleri korku yaratsa da Mana için böyle konuşması içten içe Yosoria yı sevindirmiş, Mana ya Yosoria ya baktığı yerden bakmadığını hissettirmişti. Gel gelelim Sisburç un istekleri kabul edilmemişse de Sisburç kraliçesi Yaygara kendisine son gönderilen mektupta diğer kalelerin bağlandığına dair delilleri görünce. Bildiriden 10 güneş batımı sonrasında teklifi kabul etmiş, tacını çıkarmış, temsilci pozisyonu almıştı. Yalnız Yaygara, yerellerle bu süreçte irtibata geçmiş, Durgun Güzok ile yazışmalar yapmıştı. Bu yazışmalarda temiz suya ihtiyaç olduğunu öğrenmiş, yerellerde nüfuzlanabilmek için düzenli temiz su gönderimi başlatmıştı. Karşılık olarak Durgun Güzok ve meclisinin onayıyla Sisburca yerellerden seçilen en güçlü 20 savaşçı gönderilmiş, bu sayede Yaygara ve soyu Yaygaranın kendisi için en büyük tehlike olarak gördüğü Eserik'e karşı şahsi koruma sahibi olmuştu.

Aynı gün Sisburç kalesinde Farfara kendisine gelen bir mektubu yatağına uzanmış okuyordu. Gelmesini beklediği mektuptu bu. Aldhunun mektubu.
"Sisburç veliaht prensesi Farfara'ya,
bu mektubu hemen yazamadığım için üzgünüm. Akdoğan a döndükten sonra size yazmak için oturduğumda, sizin istediğiniz gibi çevremi anlatabilecek kadar göremediğimi fark ettim. Size doğru anlatabilmek için tekrar incelemem gerekti bu da zaman aldı. Kalemizin içinde ve dışında çok sayıda kule hakim, diğer kalelerdekinden daha uzun bu kuleler. Dağlar kadar göklere yükselmeselerde etrafı gözlemlemek, evlerimizin güvenliğini sağlamak için işlevseller. Siz bana inanın her an aklımdaydınız. Üstümde, o gün esen saçlarınızdan bir tel arayacak kadar aklımdaydınız. Bulamadım fakat kokunuzu bir an bile unutamadım. Cevabınızı bekleyeceğim, benim sizi beklettiğim kadar bekletmeyeceğinizi umarak."
Mektubu okuduktan sonra Farfara ayaklarını karnına kadar çektiğini, mektubu kalbine yakınlaştırdığını farkederek gülümsedi. Bu yabaniler içerisinde kendisine doğru uzanan bu güçlü adamın naifliğinden ve alçakgönüllüğünden tüm yazdıklarından çok etkilenmişti. Başkalarının gönderdiği mektuplar gibi aşırılık içermiyor Aldhun isimli bu prens mektubunda kendisine güveniyor ama sonucu Farfara ya bırakıyordu. Ona yazan başka soylular böyle değildi Farfara onlara cevap yazmamıştı hiç ama bu prense hemen cevap yazmak istiyordu. Bir savaş görmüştü bu prens her an tehlikeyle savaşıyordu ama oturup ona yazmıştı. Farfara yı düşündüğünü yazmıştı. O gece tüm kraliyet dertlerinden ayrılmış bir vaziyette içine düşen umut tanesiyle yükselen duyguların etkisiyle heyecanlı uyumuştu Farfara.

Birkaç adım ötedeki odasında Manaysa korkuyordu. Çok korkuyordu. Bildiriden beri doğru düzgün uyumamıştı. Savaşmak istemediği için kandilini söndürmüyordu. Nehirsiz kalenin kralı o adam yani Eserik çok saldırgandı. Nehri duymuyordu. Mana yı yanına açıkça zorla istiyordu. Gizli bir şey kalmamıştı. Halka sunulan yazışmalarda Mana derhal Karakuza teslim edilmesi gereken bir eşya gibi bahsediliyordu. Oysa Mana nehirden kopamazdı. Nehrin her yerini her kolunu her damlasını vurduğu her taşı bilir gibiydi. Araştırmıştı çünkü. Odasının içinde bir o yana bir bu yana giderek dönüp duran Mana bir an durdu. Ovayada nehir gidiyordu. Annesinin konuştuğu mektuplarını annesine Mana nın okuduğu şu adam: Durgun Güzok. Hem nehirli, hem de kraldan ayrı bir yerlerde duruyordu. Annesi su gönderiyordu ve yarın yine temiz su yola çıkacaktı. Mana hemen hazırlandı. Başlığını taktı. Elinde oraya gidene kadar güvendiği bir mum ışığı, üstünde koyu pastel renkler, bir kaçış deniyordu. Nehir durdurulamazdı. Güzovaya gidecek arabalar içerisine saklanacak ona doğru bakarlarsa nehrin suyuna karışacak kimseye teslim edilmeyecekti. Gece sabah oldu tekrar gece sonra yine sabah ve yine gece yollarda çoğunlukla uyuyarak su dolu fıçıların arasında kalan küçücük boşlukta durdu Mana. Ayakta duruyor hiç oturamıyordu. Ne dizinde ne kalbinde hayata tutunabilecek bir dermanı kaldığını düşünmüyordu. Ama derman yol boyunca sesi kulaklarından eksik olmayan nehirdi. Sayıklıyordu nehri. Güzelliğini döndürüyordu dilinde... Ama açlık susuzlukta çok kötüydü. Varilleri asla açacak güce sahip değildi sağlıklı haldeyken bile. Suya ulaşmayı deneyebilecek bir alana bile sahip değildi... Gözleri ışığı aramaktan yorulmuştu...

Durgun Güzok, gelen varilleri halkıyla beraber at arabası arkalarından çıkarıyordu. Açılan alana yaprak gibi yerellere göre çok zayıf ama tertemiz kıyafetlere sarılmış, bembeyaz bir beden düştü. Durgun hemen bu incecik bedeni kollarının arasına almıştı. O an beden çırpınmış kollarından kurtulmaya çalışmıştı. Sonra yine bayılmıştı...

Mana bir kaç gün tedavi edilmeye çalışılmış bu günlerde alışıklıktan Durgun Mana nın başucunda durmuş. Hasta beden titrediğinde elini tutmuştu. Ne kadar yumuşak kırılgan eller zayıf uzun parmaklar. Zarif güçsüz karışıklık olup kendisini ovada bulmuş perişan olmuş bir kadın diye düşündü Durgun. Hekimler gıdım gıdım su damlatıp alıştırıyordu bu titreyen bedeni suya. Her damlada titreyen bedenin dilinden nehir nehir sayıklamaları dökülüyordu. En sonunda Durgun dayanamadı hemen köyün yanında akan nehre götürdü adamlarıyla Mana yı. Yatağını taşıtmış, kaldırtmamış hiç sarsmamışlardı. Nehir seslerinin etkisiyle Mana, bir süre sonra can havliyle gözlerini açmıştı. O an Durgun elini tutmuştu. Elin öncekine göre daha sıcak olduğunu hissetmişti. Bir süre sonra Mana kendine geldi. Kendisini iyileştiren, başucunda elini tuttuğunu anımsadığı kocaman cüsseli adama tepki göstermedi. Nehirle yalnız kalmak istedi. İsteği yerine getirildi. Nehre ulaşmak olan her şey ona göre buraya kadardı. Ayakkabılarını çıkardı, nehre doğru adımladı. Tam olarak nehre karıştığını düşünüp kendini suya bıraktığı O an suya bir beden daha daldı, Mana nın beline o bedenden bir el dolandı ve çok büyük bir kuvvetle dışarı çekildiğini hissetti. Elleri açılan Mana, içinden kendisini insanlara vermemesi için nehre yalvardı. Ama hayır nehir bu iki beden içindeyken sakinlemiş, kimseyi sürükleyip götürmek niyetinde değildi. Mana, nehrin kararına boyun eğdi.

Bir çadırda konuşan Durgun ve Mana, mumların yarılanacağı kadar zaman geçirdiklerini farketmemişlerdi. Mana zaten hiç bir zaman zamanın akışını yakalayamıyordu. Ama Durgun, şimdiye kadar duyduğu bütün lisanlardan farklı bir lisan konuşurmuş gibi bir şeyler anlatan, hiç anlatacağı bitmeyen, bu Ay kadar beyaz tenli kadına bakarken zamanı unutmuş hayatında ilk kez koruma içgüdüsü olmadan oturabiliyordu. Karşısındaki fevkalade yaratığa bakarken kalbinin sesini ilk kez duyuyordu. Aslında ne konuştuğunu çok iyi anlıyordu Durgun Mana nın ama öyle şeyler anlatıyordu ki bu kadın. Hep gördüğü ve hiç önemsemediği nehirden bahseden bu kadını farklı ve başka yapan, anlatım şekli ya da görüntüsü değil, diğer herkesin anlamsız ve olağan gördüğü bir şeye verebildiği safi değerdi. Tapmak değildi bu. Güneşe tapanı onu bırakıp tellere tapanı sıklıkla görüyordu Durgun. Bu önemsemekti. Bunu her zaman göremiyordu işte. Mana başka bir şeylerin anlamıydı. Kimsenin değer vermediği şeylerin anlamı. Voryon nehrine karışan her şeyin anlamı Manaydı. Belki çamurla kaplanmış bir adamın bile. O gece uzamıştı her ikisi içinde. Biri kendisini dinleyen, diğeri de hitap eden birini bulmuşken o mumlar sönse bile ışık gitmeyecekti içlerinden.

Böylelikle 15 defa güneş batmadan, 7 kale farklı nedenlerle Voryon ismi altında birleşmiş, bir kutlama ayarlanmıştı. O kutlamaya önemli görülen herkes davet edilecek, gelmesi beklenilenler arasında sadece 1 kişi orada olmayacaktı...

Yorumlar 0

İlk yorumu sen yaz.