Güvenin Kaybedilişi : Fantine
Victor Hugo'nun Sefiller romanındaki Fantine karakteri üzerinden bir değerlendirme.

Okuduğum kitaplar arasında, bana “iyi” denildiğinde aklıma gelen karakter her zaman Fantine oluyor. O iyi kalpli, insana ve topluma güvenen, kendinden parçaları kaybettiği halde ruhundaki iyi ve güvenen tarafı koruyabilen bir karakter çiziyor.
Bence Fantine'i iyi yapan şey, hayatı boyunca doğru seçimler yapmış olması değil; hayat onu her defasında kendisinden biraz daha uzaklaştırırken bile içinde korumaya çalıştığı iyilikti. Fantine’yi düşündüğümde yalnızca fedakârlıklarını değil, bir zamanlar kendisi için de güzel bir hayatın mümkün olduğuna inanmış insanı hatırlıyorum.
Fantine, Tholomyès’ye inanırken yalnızca bir aşkın içinde değildi. Sevdiği adamla kuracağı geleceğe, bu geleceğin kendisine kazandıracağı güvene ve toplum içinde kabul edilebilir bir hayat yaşayabileceğine de inanıyordu. Yalnız bırakıldığında, kaybettiği yalnızca sevdiği adam değildi. Onunla birlikte, kendisi için tasarladığı geleceği ve o geleceğin içinde kendisine yakıştırdığı masumiyeti de kaybetti.
Fantine’nin trajedisi, başına gelenlerin zamanla kimliğinin önüne geçmesinde yatıyor. Toplum onu dışladıkça, kendisini değerlendirdiği ölçüler de daralıyor. Bir zamanlar kendisini iyi biri olarak görebilen Fantine, artık bu inancı koruyabilmek için tutunacak bir anlam arıyor.
O anlam; bence yarım kalan aşkın hatırası olarak gördüğü kızı Cosette oluyor.
Kızına sahip çıkmak, Fantine’nin yalnızca annelik görevi değil; kendisine hâlâ iyi bir insan olduğunu söyleyebildiği son yer. Dünyanın elinden aldığını düşündüğü iyiliği, kızına duyduğu sevgide yeniden kuruyor. Cosette’yi koruduğu sürece, kendi varlığında da korunmaya değer bir şey olduğuna inanabiliyor.
Fantine’nin çöküşü ise burada başlıyor: Kendisine ait bir hayat kuramadığı için iyiliğini anneliğinde arıyor; kızını güvenli bir yere bıraktığında yıllarca tutunduğu anlam kaybolmuş oluyor.
Onun hikâyesi bana, iyiliğin her zaman insanı korumadığını düşündürüyor. Bazen insan, iyi kalmaya çalışırken kendisinden vazgeçiyor. Bazen de hayatın bütün yükünü taşımasını sağlayan tek anlam, artık onu ayakta tutmaya yetmiyor.
Fantine, Sefillerin hikayesi en etkileyici karakteri oldu bence. Güven zedelendiğinde hayatı yıkıcı sonuçlar doğurabiliyor. Fantine, zedelenişini bir türlü aşamamasıyla yazarın anlatım tarzının etkisiyle de bir empati olanağı sunuyor. Okunmalı, hatırlanmalı, bu hayatlar vardı dedirten bir romanın bu hayata benzer hayat yaşanmış olabilir dedirtebilecek bir karakter Fantine.



Yorumlar 3
Yorum yazmak ve beğenmek için üye ol, hepsi ücretsiz.
KatılGiriş yap