Son vapur
Karaköy iskelesinde, son vapura yedi dakika varken bir adam cebindeki mektubu yirmi yıldır neden veremediğini düşünür.

Saat on biri yirmi geçiyordu. Bekleme salonunda üç kişi vardı: uyuklayan simitçi, telefonuna gömülmüş bir kız, bir de elinde zarf olan adam.
Adam zarfı dördüncü kez ters çevirdi. Ne adres vardı üstünde ne pul. Köşede, mavi mürekkeple iki harf: S.A.
Yirmi yıl önce de buradaydı. O zaman da son vapuru bekliyordu, o zaman da cebinde bu mektup vardı. Tek fark, o gün veremedi. Vapur geldi, S.A. bindi, el salladı. O da salladı. Mektup ceketin iç cebinde kaldı. Sonra başka bir ceketin. Sonra bir çekmecenin.
Hoparlör cızırdadı: “Kadıköy seferi beş dakika sonra kalkacaktır.”
Kız telefonunu kapattı, simitçi gözünü açtı. Adam kalktı, iskelenin ucuna yürüdü. Deniz simsiyahtı, karşı kıyının ışıkları suyun üstünde titriyordu. Bir an zarfı denize bırakmayı düşündü. Ne yazdığını zaten ezbere biliyordu: üç paragraf, bir özür, sonunda da bir soru. Yirmi yıldır cevabını beklemeye bile cesaret edemediği bir soru.
Düdük öttü. Zarfı yeniden cebine koydu, vapura bindi.
Üst kata çıktı, pencere kenarına oturdu. Karşısında, gri saçlarını atkısına saklamış bir kadın dışarı bakıyordu. Adam onu önce camdaki yansımadan gördü. Kalbi bir an durdu, sonra ne yapacağını bilemeden atmaya devam etti.
Kadın başını çevirdi.
“Sen hep son vapura binerdin,” dedi.
Adam cebindeki zarfa dokundu. Bu sefer elini çekmedi.
Vapur Haydarpaşa'ya doğru ağır ağır ilerledi. Martılar bile susmuştu.



Yorumlar 0
Yorum yazmak ve beğenmek için üye ol, hepsi ücretsiz.
KatılGiriş yapİlk yorumu sen yaz.