Konser gününün kimsenin görmediği yirmi dört saati
Seyirci için iki saatlik bir gece, ekip için sabahın sekizinde başlayan bir maraton. Işıklar yanmadan önce kulisler nasıl?

Bir dönem bir turne ekibinde sahne asistanı olarak çalıştım. Kısa sürdü ama bir konsere bir daha asla aynı gözle bakamadım.
Gün sabah sekizde başlar. Kamyon salonun arka kapısına yanaşır, hoparlörler, amfiler, enstrüman kasaları, kilometrelerce kablo içeri taşınır. Herkesin elinde bir kahve, bir de buruşmuş bir liste vardır.
Öğleye doğru ışıkçı tavana tırmanır, spotları kirişlere asar. Ses mühendisi boş salonda alkış çalar, yankıyı dinler. Her salon başka tınlar; dün geceki ayar bugün işe yaramaz. Bunu ilk duyduğumda “abartıyor” demiştim. Abartmıyormuş.
Öğleden sonra müzisyenler gelir. Ses kontrolü en sakin ama en gergin saattir. Davulun her parçası tek tek çalınır, “bir daha… bir daha… tamam”. Sonra birkaç şarkı baştan sona. Boş salonda yankılanan o prova, bence konserin en güzel halidir; ama onu sadece ekip duyar.
Akşamüstü kulis dolar. Yemek, makyaj, kostüm. Şarkı listesi büyük puntoyla basılıp sahnenin önüne bantlanır. Biri ısınmak için gam çalışır, biri koltukta uyur, biri telefonla annesini arar.
Kapılar açılınca kulis monitörlerinden salonun dolmasını izlersiniz. Kimse itiraf etmez ama o an herkesin midesi biraz bulanır.
Sonra ışıklar söner ve gün boyu yapılan her şey ilk akorla birlikte görünmez olur. İyi bir konserin sırrı da bu zaten: Kimse kabloları, merdivenleri, kahveleri düşünmez. Sadece müziği duyar.
Son alkıştan beş dakika sonra her şey toplanmaya başlar. Gece ikide kamyon yola çıkar. Yarın başka bir şehir, başka bir salon.
Bir dahaki konserde sahnenin kenarında karanlıkta bekleyen siyah tişörtlü insanlara bir el sallayın. Onlar görür.



Yorumlar 0
Yorum yazmak ve beğenmek için üye ol, hepsi ücretsiz.
KatılGiriş yapİlk yorumu sen yaz.