Sahaflara neden hâlâ gidiyorum
Aradığım kitabı internetten iki tıkla alabilirim. Ama aramadığım kitabı ancak bir sahafın tozlu rafında bulabiliyorum.

Geçen cumartesi yine bir sahaftaydım. Aradığım bir kitap yoktu aslında; olsa internetten alırdım, ertesi gün kapıda olurdu. Sahafa aramadığım şeyi bulmaya gidiyorum.
O gün bulduğum şey, 1978 baskısı bir şiir kitabıydı. Kitabın kendisi güzeldi ama asıl hazine ilk sayfadaydı: Mavi tükenmez kalemle yazılmış bir ithaf. “Sevgili Nermin'e, Ankara'dan dönünce okursun. 12 Mart.” Kim Nermin? Ankara'dan döndü mü? Kitabı okudu mu? Neden bir sahafa düştü? Hiçbirini bilmiyorum. Ama o kitabı on lira verip eve getirdiğimde yanımda bir hikaye de getirdim.
Sahafın sahibi Hüseyin Bey yetmişini geçmiş. Kitapların yerini bilgisayarda değil kafasında tutuyor. “Abi Oğuz Atay var mı?” diye sorduğunuzda gözlerini kapatıp “arka oda, sağdan üçüncü raf, alt” diyor. Yanılmıyor da.
Bir keresinde ona işlerin nasıl gittiğini sordum. Omuz silkti. “Gençler geliyor yine,” dedi. “Ama kitap almaya değil, fotoğraf çekmeye.” Sonra güldü. “Olsun, gelsinler. Fotoğraf çekerken bir kitaba gözleri takılıyor, onu alıyorlar.”
Bence haklı. Algoritmalar bize sevdiğimiz şeyin benzerini önerir. Sahaf ise hiç aklına gelmeyecek bir şeyi önüne koyar. Bir yemek kitabının arasından eski bir tren bileti düşer, bir romanın kenarına biri “bu cümle benim hayatım” diye not almıştır.
Kısacası, bir cumartesi öğleden sonrası boşsa, telefonu cebinde tut ve bir sahafa gir. Hiçbir şey alma niyetiyle. Muhtemelen bir şeyle çıkacaksın. Belki bir Nermin'in hikayesiyle.



Yorumlar 0
Yorum yazmak ve beğenmek için üye ol, hepsi ücretsiz.
KatılGiriş yapİlk yorumu sen yaz.