Cem Sözer: Sözden Müziğe, Fikirden Geleceğe
Bazı insanlar yalnızca bir işin parçası olmaz, fikirleriyle yeni dünyaların kapısını aralar. Müziği, üretmeyi ve yeni şeyler inşa etmeyi hayatının merkezine koyan Cem Sözer ile bu kez alışılmışın dışında bir sohbet gerçekleştireceğiz.

Müziğin içinden gelen bir isim, girişimci bir ruh ve hayallerini projelere dönüştürmekten vazgeçmeyen bir üretici... Gelin, Cem Sözer'i biraz daha yakından tanıyalım.
Elif: Cem Sözer kimdir? Seni hiç tanımayan birine kendini birkaç cümleyle nasıl anlatırsın?
Cem: Merhaba Elif, bu fırsat ve soruların için çok teşekkür ederim. Kendimi tek bir kalıba sığdırmak veya ifade etmek çok zor olsa da, sanırım beni en iyi özetleyen ifade 'kendi halinde ama üretmeyi seven' biri olduğumdur. Çevresindeki karmaşadan uzak durup kendi iç dünyasında sakin kalmayı tercih eden, herkesin iyiliğini isteyen ve enerjisini başkalarının ne yaptığına değil, kendi tutkularına harcayan biri diyebiliriz.

Elif: Müzikle tanışman sanırım çocukluk yıllarına dayanıyor. Gitarla başlayan bu yolculukta müzik senin için bir tutku mu, yoksa kendini ifade etmenin bir yolu mu?
Cem: Müzikle tanışmam, abim ve ablamın dinlediği 80'ler şarkılarıyla çok küçük yaşlarda başladı. O dönemin zengin müzik yelpazesiyle önce dinleyici oldum, ardından içimdeki çocuksu dürtüyle gitar çalmaya heveslendim. Hatta kuzenimin hediye ettiği ( zorla hediye ettirdiğim :) )ilk gitarla bir şeyler üretmeyi çok istesem de; yaşımın küçüklüğü ve çevremde bana bunu öğretecek kimsenin olmaması yüzünden o gitarı bir oyuncak gibi kullanıp kırmışlığım vardır :) O çocukluk günlerinden bugüne gelirsek; müzik benim için sadece kendimi ifade etme aracı değil, tam anlamıyla bir terapi. İçimden dışarıya ya da dışarıdan iç dünyama uzanan çift yönlü bir yolculuk. Bazen bizzat yaşadığım bir olay, bazen başkasının hikayesinde kurduğum empati, bazen etkilendiğim bir manzara ya da içime düşen anlık bir düşünce bile beni müzik üretmeye itebiliyor.

Elif: Müzik dünyasında uzun yıllardır üretim yapıyorsun. Peki bugün geriye dönüp baktığında, keşke daha önce yapsaydım dediğin bir şey var mı?
Cem: Açıkçası geriye dönüp baktığımda, geçmişte kendi üretimlerime tam anlamıyla hak ettiği mesaiyi harcamadığımı görüyorum. Belki o dönemin imkanları, belki bilgi birikimimin henüz o olgunlukta olmaması, belki de dönemin şartları... Hepsinin birleşimiyle süreci biraz rölantide yaşadım. Yapı olarak kendi ürettiğini kolay kolay beğenen biri değilim, hiçbir zaman da tam anlamıyla yeterli bulmadım; fakat özeleştiri yapmam gerekirse o dönem bu kaliteyi artırmak için gereken çabayı da göstermedim. Yine de geçmişteki tercihlerim için bugün ağıt yakmıyorum. Çünkü o gün verdiğimiz ufak ya da büyük her karar, attığımız veya atamadığımız her adım bugünkü olgunluğumuzu inşa etti. 'Keşke daha önce bu kadar asılsaydım' dediğim oluyor ama demek ki doğru zaman ve doğru farkındalık bugüneymiş kim bilir :)

Elif: Müzisyen Dayanışması fikri nasıl doğdu? Bağımsız müzisyenlerin en büyük problemi sence nedir?
Cem: Bu sorunun tek cümlelik bir cevabı yok; çünkü Müzisyen Dayanışması, sadece benim değil, bağımsız müzisyenler olarak hepimizin bizzat yaşadığı hayal kırıklıklarından, hem bireysel hem de toplumsal dertlerden doğdu.
Bağımsız müzisyenlerin en büyük problemi çok net: Ciddi bir PR bütçeniz yoksa, müzik okyanusunda devasa bir sahildeki kum tanesinden farksızsınız. Düşünün, günde ortalama 300 bin şarkı dağıtıma çıkıyor. Müziğin endüstrileşip sadece acımasız bir gelir kapısına dönüştüğü, rakamların botlarla şişirildiği, listelerin parayla satın alındığı ve sanatçıyı sömüren paket PR kampanyalarının havada uçuştuğu bir düzende hayatta kalmaya çalışıyoruz. Üstelik sektör dışarıdan parıltılı görünse de içeride ego dolu bir bölünmüşlük var. Enstrüman çalanların dijital müzik yapanları, herkesin de yapay zekayı dışladığı, kutuplaşmış bir ortamdayız. Biz bu noktada kimseye 'iyi, kötü, öteki, beriki' demiyoruz; sanatın her formuna saygı duyuyoruz. Çünkü aslında hepimizin derdi aynı, hepimiz duyulmak istiyoruz ama maalesef insanın en büyük düşmanı yine insan oluyor. Herkes kendi gemisini kurtarmanın peşine düşünce, sanatta toplumsallaşmak imkansızlaşıyor.
İşte biz bu yola "ben" değil, "biz" diyebilmek için, kendi cebimizden sermaye koyarak çıktık. Amacımız; yetenekli ama imkanı olmayan bir müzisyen, bizim geçtiğimiz o engebeli yollarda yalnız kalmasın, emeği sömürülmesin ve haksızlığa uğramasın. Sektördeki kemikleşmiş sorunları, o devasa tekelleri belki bir gecede, tek başımıza yıkamayacağımızı biliyorduk. Ama en kötü ihtimalle o karanlığın ortasında bir kıvılcım yaratmak istedik.

Ve o kıvılcım beklediğimizden çok daha hızlı büyüdü. Zamanla gördük ki bu fikir tek bir proje olmaktan çıkıp; Flow Medya, Merkez Durak, Flow PR gibi alt kollarla birbirine bağlı dev bir ağa, koca bir ekosisteme dönüştü. En güzeli de, bu vizyona inanan, "ben de bir taş koyayım" diyen dostlarımızın zamanla proje sahiplerine dönüşmesi ve omuz omuza harika bir ekip olmamızdı.
Bugün Müzisyen Dayanışması çatısı altında sadece dertleşmiyoruz; eyleme geçiyoruz. Platformumuz üzerinden bağımsız haberler yapıyor, sanatçı röportajları yayınlıyor, adil PR çalışmaları yürütüyor, özel çalma listeleri oluşturuyor ve müzisyenlerin hayatını kolaylaştıracak yenilikçi uygulamalar geliştiriyoruz. Müzisyenlerin birbirini gerçekten dinlediği, desteklediği ve emek verdikçe platform içinde büyüyebildiği, egolardan arınmış adil bir döngü yarattık. Günde ortalama 3000-5000 kişinin ziyaret ettiği, birbirinin haberini okuduğu, araçlarımızı kullandığı tamamen bağımsız bir medya ve dayanışma merkezi haline geldik.

Şahsi hiçbir çıkarımız yok; derdimiz ortak. Biliyoruz ki birimizin sorununu çözmek, o yolu açmak hepimize fayda sağlayacak. Zaten tam da bu yüzden, bizim haricimizde bu ortak vizyona bir tuğla koyan, bağımsız müziğe omuz veren kim varsa onlara da yürekten minnettarız. Bize katılıp katılmamaları, kendi oluşumlarını kurmaları inanın hiç önemli değil; yeter ki tek bir müzisyenin bile hayatına dokunup, onun sesini duyurmasına ve etkileşimini artırmasına vesile olsunlar. Onlar başardıkça biz mutlu oluyoruz. Sanatta egolardan sıyrılıp bir araya gelmek, gerçek bir topluluk olmak zor olsa da pes etmiyoruz. Umarım yıllar sonra dönüp baktığımızda "Nereden nereye geldik" diyebileceğimiz, bağımsız sanatçılara gerçekten nefes aldırmış ve o kıvılcımı dev bir ateşe dönüştürmüş bir miras bırakırız.

Elif: Flow, MD ve Merkez Durak... Birbirinden farklı ama ortak bir üretim anlayışını taşıyan bu projelerin arkasında nasıl bir gelecek hayal ediyorsun?
Cem: Açıkçası vizyonumuzda bu projelerin hepsi tek bir bütünün parçaları; hepsinin birbiriyle kesiştiği dev bir ekosistemden bahsediyoruz. Hikayenin en başında, bir kripto para (token) projesi oluşturma fikri vardı. Ancak sanal bir varlığın gerçek ve sürdürülebilir bir kullanım alanı olması gerektiğine inandığımız için, 'bu varlığın etrafında kendi dünyamızı nasıl kurarız?' sorusuyla yola çıktık ve fikir fikri açtı. Bizi en çok mutlu eden tarafı ise; tüm bunların sadece kağıt üzerinde kalmış hayaller olmaması. Ekip olarak omuz omuza verip bahsettiğim bu projelerin, platformların ve oyunların neredeyse tamamını bitirip hayata geçirmiş durumdayız.
Temel felsefemiz belli; bu projelerin hepsi birbirini besliyor ve birlikte büyüyor. Örneğin; Müzisyen Dayanışması müzisyenle dinleyiciyi buluşturan, 'Dinle-Kazan' (Listen-to-Earn) modeliyle çalışan bir kültür-sanat platformu. Merkez Durak ise bağımsız haberlerin yapıldığı, yeni toplulukların inşa edildiği, kadın girişimcilerin desteklendiği bambaşka bir özgür alan. Bütün bu projeleri birbirine kenetlenen bir zincirin halkaları gibi düşünebilirsiniz.

Kurduğumuz bu iç içe geçmiş yapıyı somutlaştırmam gerekirse şöyle bir akış var: Müzisyen Dayanışması'nda yapılan bir PR çalışmasını alıp Flow PR'a taşıyoruz; oradan Flow Magazin'de haberleştirip Merkez Durak ve Flow Medya platformlarında okuyucuya sunuyoruz. O sanatçının şarkısı Flow Radyo'da çalarken, aynı içerikleri ConnectVenn adlı kendi sosyal ağımızdaki oyunlaştırma kurgularıyla insanlara ulaştırıyoruz. Hatta radyoda çaldığımız o şarkıyı, geliştirdiğimiz Core Football Simulator ya da Flox Empire gibi oyunların içinde dinletmek, oradaki sanal reklam panolarına bağımsız sanatçının afişini giydirmek gibi bir entegrasyon ağımız var.
Kısacası o baştaki hayalimiz; müzikten medyaya, sosyal ağlardan oyun dünyasına kadar uzanan, her halkanın birbirini var ettiği kendi ekosistemine dönüştü. Bugün dönüp baktığımızda, sessiz sedasız kurduğumuz o çarkların fiilen dönmeye başladığını ve bağımsız sanatçılara az da olsa nefes alabilecekleri bir alan açtığımızı görmek, yorgunluğumuzu unutturan en güzel şey diyebilirim.

Elif: Bir yandan müzik üretiyor, diğer yandan dijital projeler geliştiriyorsun. Bu kadar farklı alanda üretmek seni besliyor mu, yoksa zaman zaman yoruyor mu?
Cem: Bunu biraz uykumdan fedakarlık yaparak sürdürebiliyorum. Aslında aynı anda iki farklı hayatı yaşamak gibi. Bir tarafta yazılım, aile, sorumluluklar diğer tarafta müzik var. İkisinin birbirini beslediği kesin ama dürüst konuşmak gerekirse zihinsel faturası ağır oluyor. Sürekli düşünmek, kafa yormak ve durmadan çabalamak insanı gerçekten çok yoruyor. Kısacası üretmek beni besliyor evet, ama zihnen de bir o kadar tüketiyor."

Elif: Son çalışman ‘Gel’ ile yeniden dinleyicilerin karşısındasın. Bu şarkının senin için özel bir hikâyesi var mı?
Cem: Grubumuzda söz yazarı arkadaşlarımız var; zaman zaman onları dinleyip ortak çalışmalar yapmak istiyoruz. Amacımız hem onlara referans olmak hem de ortaya güzel işler çıkarmak. 'Gel' şarkısı aslında tam olarak böyle bir çalışmanın ürünü oldu. Merve'nin önerdiği başka söz ve şarkılara bakarken farklı bir demo hoşuma gitti. İçinde biraz arabesk tınıları vardı; arabesk pop olarak yorumlamaya başlarken şarkı bambaşka bir yere evrildi. Perdesiz Band'den ve sahnede uzun yıllar birlikte çalıştığım Haluk abimin de bazı rifler çalarak dahil olması, şarkının son şeklini almasını sağladı. Bu şarkının en özel yanı; Müzisyen Dayanışması topluluğunun içinden çıkan, elle tutulur somut bir eser olması diyebilirim.

Elif: Teknolojinin ve yapay zekânın müzik dünyasını hızla değiştirdiği bir dönemde, sence gerçek sanatçıyı farklı kılan ne olacak?
Cem: Açıkçası düşünce ve kapasite olarak yapay zeka, mevcut haliyle insanın çok ötesine doğru yol aldı. Bence bu noktada insanı ve gerçek sanatçıyı farklı kılacak olan şey, duyguların ifade ediliş biçimi olacak. Tabii Yapay Genel Zekâ (AGI) gelişip yaygınlaştıkça gelecekte daha farklı şeyler de söyleyebilirim :) Şu an burası gerçekten uçsuz bucaksız bir derya.

Elif: Hayatında gerçekleştirmek istediğin ama henüz kimseyle paylaşmadığın bir hayalin var mı?
Cem: Var :)
Elif: :):)

Elif: Son olarak, yıllar sonra Cem Sözer'in geriye nasıl bir iz bırakmış olmasını istersin?
Cem: Açıkçası bu benim çocukluktan beri kafamdaki bir soru. Sadece 'iyi anılmak' benim için yeterli. Yaptığım mevcut işlerin kalıcı bir iz bırakmaya yeteceğini pek düşünmüyorum ama zaman neler gösterir bilemeyiz.
Bonus: Elif: Cem, seninle aynı hayali kuran insanlarla çalışmak mı daha kolay, yoksa kendi hayallerini başkalarına anlatıp onları ikna etmek mi?”
Cem: Benim için ikisinin de keyfi ayrı. Aynı hayali kuran insanlarla çalışmak elbette işleri daha kolaylaştırıyor. Ama ben ikisini de değerli buluyorum. Önce kendi hayalini başkalarına anlatıp onları inandırmak, sonra da o hayali hep birlikte kurup büyüten bir ekibe dönüşmek bence işin en güzel tarafı.

Elif: Cem, bu güzel sohbet ve içten cevapların için çok teşekkür ederim. Kendini, hayallerini, müziğe bakışını ve üretim yolculuğunu bizimle paylaştığın için ayrıca mutluyum. Her insanın anlatmaya değer bir hikâyesi olduğuna inanıyorum. Senin hikâyenin de okuyucularımıza ilham vereceğini düşünüyorum. Üretmeye, hayallerinin peşinden gitmeye ve kendi yolunda iz bırakmaya devam etmeni diliyorum. Daha nice güzel projede ve heyecan verici fikirde yollarımızın kesişmesi dileğiyle... *İyi ki varsın! *
Cem: Bu güzel söyleşi için asıl ben teşekkür ederim Elif. Açıkçası kendi içinde bulunduğum projelerde şahsımı ön plana çıkarmayı pek hoş bulmuyorum. Zaten egoların bu kadar yüksek olduğu bir sektörde hep beraber temiz bir şeyler yapmaya çalışırken, 'A bak kendi reklamını yapıyor' algısı yaratıp antipati toplamak en son isteyeceğim şey.
Çok inandığım bir söz vardır: 'Dünyadaki kötülük neredeyse her zaman cehaletten kaynaklanır ve eğer aydınlatılmamışsa, iyi niyet de kötülük kadar zarar verebilir; çünkü iyilik sessizdir ama cehalet her zaman gürültü yapar.
Bugüne kadar hep işin mutfağında, o sessiz kısımda durmayı seçtim. Ancak iyi niyetle kurduğumuz bu dayanışmanın yanlış anlaşılmaması veya o gürültü arasında kaybolup gitmemesi için bazen çıkıp amacı doğru ifade etmek gerekiyormuş. Senin röportaj teklifini de ancak platformumuz belli bir aşamaya geldikten sonra bu yüzden kabul ettim; bu açıdan zamanlama için ayrıca teşekkür ederim.
Bugüne kadar platformumuzda birçok sanatçı arkadaşımızın haberini yaptık, söyleşiler gerçekleştirdik. Hepsinin hikayesi, mücadelesi bizim için çok kıymetliydi. Benim hikayemi de o arşivin arasına ekleme fırsatı verdiğin için asıl senin emeğine sağlık.



Yorumlar 3
Yorum yazmak ve beğenmek için üye ol, hepsi ücretsiz.
KatılGiriş yap