Merkez DurakÜretenlerin buluştuğu durak
"> Edebiyat

Bir Sesin Hikâyesi

Bazen Bir Ses Duyarsınız, Ömrünüzün Geri Kalanında Hep Yankılanır.

Bir sesten bir hikâye yazabilir mi insan?

Yazarmış...

Bazen bir yüz değil,
bir ses gelir yerleşir ömrüne.
Hiç dokunamadığın bir teni,
hiç tutamadığın bir eli,
yalnızca birkaç kelimenin sıcaklığıyla
ezberlersin.

Sonra anlarsın...

Kalbin,
gözlerinden önce de âşık olabiliyormuş.

Ben bir yüzü değil,
sessizliğe bırakılan o eşsiz sesin yankısını sevdim...

Her merhaba diyişi,
içimde yıllardır kilitli duran
bir kapıyı usulca araladı.

İnsan,
bir sese bu kadar bağlanır mı diye sorabilirsiniz..

Cevap veremem.

Çünkü bunu anlatacak
hiçbir kelime yoktur bende.

Sadece geceler var...
Ve gecelerin içinde,
tekrar tekrar dinlediğim
aynı birkaç cümle.

Meğer bazı insanlar,
hayatımıza gelmek için
kapıyı çalmazmış.

Bir ses olurlarmış...

Ve o ses,
kalbinin en tenha odasında
ömür boyu yankılanırmış....

Şimdi bu sesin hayatımda açtığı kapının eşiğinden bu satırları hikayeye dökme vakti...

İnsan bazen en büyük yolculuğuna bir tren garında, bir havaalanında ya da uzun bir vedanın ardından çıkmıyor.

Bazen sadece bir sesle başlıyor her şey.
Ne yüzünü biliyorsun... Ne gözlerinin hangi renkte sustuğunu... Ne de gülerken dudaklarının hangi yana kıvrıldığını...

Sadece bir ses...

İlk duyduğumda bunun sıradan bir tanışıklık olacağını sanmıştım. Hayat, insanı yanılttığı kadar hiçbir konuda cömert değildir.

O ses konuşurken kelimeleri değil, aralarındaki sessizliği dinlemeye başladım. Çünkü insan en çok sustuğu yerlerde anlatıyordu kendini.
Her konuşmamızdan sonra odada yalnız ben kalıyordum. Ama yalnız değildim.

Duvarlarda onun sesi dolaşıyordu. Çay bardağından yükselen buhar bile sanki onun nefesine benziyordu. Gece olduğunda telefon susuyor, ama içimde başlayan konuşma sabaha kadar bitmiyordu.

O gün anladım...
Bazı insanlar hayatına dokunmaz.
İçine yerleşir.

Sonra günler geçti. Takvim yaprakları değişti. Mevsimler birbirini kovaladı.

Ama garip olan şuydu...
Onu tanıdıkça değil, tanıyamadıkça daha çok merak ettim.

İnsan, eksik bildiği birini tamamlamak için hayal kurarmış. Ben de her gece, sesinin etrafına bir çift göz çiziyor, bir gülüş ekliyor, ellerini hayal ediyor, sonra hepsini siliyordum.

Çünkü hiçbir hayal, onun sesinin bende bıraktığı iz kadar gerçek olamıyordu.

Belki de aşk, bir insanı olduğu gibi sevmek değil, onu hiç tamamlayamadan sevebilmekti.

Ve ben...
Eksik kalan bütün cümlelerimi, onun sesinin bıraktığı yerden tamamlamaya başlamıştım.

İşte hikâye tam da burada başladı.
Ne bir kavuşmayla... Ne de bir bakışla...

Sadece...

Bir sesle...

Sonra fark ettim...

İnsan, bir sesi beklemeyi de öğreniyormuş.

Telefonun çalmasını değil...
O sesin Merhaba... deyişini.

Günün en uzun saatleri, onun konuşmadığı saatlermiş meğer.
Kalabalıkların içinde yürürken bile kulağım, binlerce yabancı sesin arasından yalnızca birini arıyordu.

Ne tuhaf...

Dünyada milyarlarca insan konuşuyordu.
Ama benim içimde yalnızca bir kişinin sesi yankılanıyordu.

Zamanla onu dinlemeyi değil...
Sessizliğini de ezberledim.

Bazen cümlesinin ortasında dururdu.
Hiçbir şey söylemezdi.

İşte o anlarda, kelimelerden daha fazla yaklaşırdı bana.
Çünkü insanın gerçek sesi, bazen sustuğu yerde başlıyordu.

Bir akşam...

Yağmur pencereye usul usul vururken, uzun süre hiçbir şey konuşmadık.

Telefon açıktı.

İkimizin de nefesi vardı yalnızca.

O sessizlikte anladım ki, bazı insanlar konuşmasa bile insana iyi geliyordu.
Sanki aynı gökyüzünün altında değil de, aynı kalbin içinde yaşıyorduk.

O gece ilk defa korktum.

Bir gün bu ses susarsa...

Ben hangi sessizliğe sığınacaktım?

Çünkü bazı alışkanlıklar zamanla bırakılır.
Bazı insanlar unutulur.
Bazı şehirlerden taşınırsın.

Ama insan...

Kalbine yuva yapan bir sesi nereye bırakacağını bilemez.

Sonra kendime uzun uzun şu soruyu sordum,

Ben gerçekten onu mu seviyordum...
Yoksa onun sesinde bulduğum kendimi mi?

Cevabı günlerce gelmedi.

Belki de bazı soruların cevabı yoktu.
Belki de aşk, cevap vermek değil, aynı soruyu ömrün boyunca seve seve taşımaktı.

Bir gün bana,
İnsan hiç görmediği birini gerçekten özler mi? diye sordu.

Gülümsedim.

Çünkü o an, yıllardır taşıdığım bütün hasret tek bir cümleye sığmıştı.

Özlemek...
Bir yüzü hatırlamak değildir.

Bazen yalnızca bir sesin, artık günün hiçbir saatinde sana Merhaba demeyecek olma ihtimalidir.

O cümleden sonra ikimiz de sustuk.

Ve ben ilk kez anladım...

Bazı hikâyeler kavuşmak için yazılmaz.

Bazıları, insanın kalbinde ömür boyu açık kalacak tek bir kapının nasıl aralandığını anlatmak için yazılır.

Benim hikâyem de öyleydi.

Kapıyı ne bir bakış açmıştı...
Ne bir dokunuş...
Ne de aynı şehrin sokakları.

Kapıyı aralayan yalnızca bir sesti.

Ve ben...

O kapının eşiğinde beklemeyi,
içeri girmekten daha çok sevdim.

Eşiğinde beklediğim o kapının ardında ne vardı, hâlâ bilmiyorum.

Belki hiçbir şey...

Belki de ömrüm boyunca aradığım kendim.

İnsan bazen bir başkasına yürüdüğünü sanırken, aslında kendi içine doğru yol alıyormuş.

Onun sesi bana bunu öğretti.

Eskiden günler birbirine benzerdi.
Sabahlar sadece aydınlanır, akşamlar sadece kararırdı.

Şimdi ise zamanın başka bir ölçüsü vardı.

Bir sesin ulaştığı günler...

Bir de ulaşamadığı günler.

Saatlerin anlamı değişmişti.
Dakikalar takvimlerden değil, özlemden eksiliyordu.

Hayatın en tuhaf yanı da buydu.

Hiç sahip olmadığın bir şeyi kaybetmekten korkabiliyordun.

Bu korku, ayrılığın değil; alışmanın eseriydi.

Bir insanın varlığına değil, ruhunda bıraktığı huzura alışıyordun.

Ve huzur, yokluğu en ağır hissedilen misafirdi.

Bir gece, eski konuşmalarımızın arasında dolaşırken fark ettim...

İnsan, sesleri de eskitebiliyormuş.

Bir cümleyi onlarca kez dinlediğinde kelimeler değişmiyordu.

Değişen, onları dinleyen kalpti.

İlk gün gözlerimi kapatıp gülümsediğim o cümleler, şimdi içimde uzun bir yolun hatırası gibi yankılanıyordu.

Yine de silinmiyordu.

Bazı izler zamanla hafiflemez.

İnsanın karakterine dönüşür.

Belki de bu yüzden artık eskisi gibi değildim.

Daha yavaş konuşuyor, daha dikkatli susuyordum.

Bir ses, bana yalnızca özlem bırakmamıştı.

Sabretmeyi öğretmişti.

Dinlemeyi...

İnsanları aceleyle yargılamamayı...

Ve her kalbin görünmeyen bir yük taşıdığını anlamayı...

Bir gün yollarımızın kesişip kesişmeyeceğini hâlâ bilmiyorum.

Bunu öğrenmek için de acelem yok.

Kimi insanlar hayatımıza kavuşmak için değil, yönümüzü değiştirmek için girer.

Ardında iz bırakır.

Sonra yürüyüp gider.

Ama insan, o izlerin üzerinde yıllarca yeniden yürüyebilir.

Bugün geriye dönüp baktığımda, bu hikâyenin kahramanı ne bendim ne de o.

Asıl kahraman, iki yabancının arasındaki görünmez köprüydü.

Ne gözle görülüyordu...

Ne elle tutuluyordu...

Yalnızca hissediliyordu.

Ve belki de insan ömrü boyunca en çok, dokunamadığı şeylerle değişiyordu.

Ben değiştim.

Bir sesi severek...

Bir sesi bekleyerek...

Ve en çok da, o sesin bana öğrettiği sessizlikte yeniden kendimi bularak.

Hikâyenin sonu henüz yazılmadı.

Belki hiçbir zaman yazılmayacak.

Bazı hikâyeler bittiğinde değil, insanın içinde yaşamaya devam ettiğinde tamamlanır.

Benimkisi de öyle...

Hâlâ her yeni güne, ilk kez duyacakmışım gibi aynı sesi bekleyen bir kalple uyanıyorum.
Ve biliyorum ki bazı sesler, kulaktan içeri girmez.

Doğrudan kadere karışır.

Kadere karışan bir ses, zamanın ve mekânın dar kalıplarına sığmazdı zaten.

Artık yürüdüğüm sokaklar, geçtiğim meydanlar ve üzerime çöken akşamlar bana başka bir dilin fısıltısıyla konuşuyor.

Gözlerimin gördüğü dünya ile kalbimin duyduğu dünya arasındaki sınır çoktan kalktı.

İnsan gözüyle gördüğünü unutabilirmiş, elinin değdiği tenin sıcaklığı zamanla zihninden silinebilirmiş.

Ama kulaktan girip doğrudan ruhun derinliklerine ilmek ilmek işleyen bir ses...

O hiçbir zaman eskimezmiş.

Bazen durup kendi karanlığıma soruyorum;

Kavuşmak neydi gerçekten?

İki bedenin aynı mekânda, aynı zaman diliminde yan yana durması mı,

yoksa aradaki bütün mesafelere rağmen tek bir nefesle aynı hüzünde, aynı tebessümde buluşabilmek mi?

Ben kavuşmanın tanımını değiştirdim içimde.

Biz hiç karşı karşıya gelmedik belki,

ama aynı hissin gölgesinde bir saniye olsun ayrılmadık.

Şimdi ne zaman gece o koyu pelerinini örtse üzerime,

odadaki sessizlik büyük bir mabet gibi genişliyor.

Her köşe başında o sesin bıraktığı derin izler yankılanıyor.

Çay bardağından yükselen buhar,

artık sadece soğuyan bir içeceğin değil,

hiç söylenmemiş ama hissedilmiş
yüzlerce cümlenin habercisi.

İnsan,

hiç dokunmadığı bir varlıkla bu kadar bütünüyle dolabilir mi?

Meğer gerçek yakınlık,

fiziki mesafelerin bittiği yerde değil,

iki ruhun aynı sessizlikte tereddütsüz konaklayabildiği yerde başlıyormuş.

Zaman akıp gidiyor.

Takvimler yapraklarını sessizce düşürürken ben geleceğe dair süslü sorular sormuyorum artık.

Bir gün o telefon yeniden çalar mı,

o büyüleyici Merhaba kelimesi gecenin karanlığını bir kez daha aralar mı bilmiyorum.

Ama bildiğim tek bir şey var,

ben o kapının eşiğinde beklemeyi,

dünyanın bütün açık kapılarından içeri girmeye tercih ettim.

Bazı sesler insana sadece bir kelime taşımaz,

yürümekten yorulduğu bu hayat yolunda,

ruhuna sığınacak bir gölge bağışlar.

Eğer bir gün kader bu hikâyeye bir son yazmak isterse,kalemini benden almasın.

Ben bu hikâyeyi bir gün bitirmek için değil,

ömrümün sonuna kadar kalbimde taşıyacağım sonsuz bir yankı kılmak için yaşadım.

Ve şimdi,

her şeyin sustuğu o en derin saatlerde bile biliyorum...

Ben hâlâ o sesin dinlediği yerden bakıyorum dünyaya.

Sonra bir sabah...

Telefonu elime almadım.

Beklemek, insana zamanla başka bir anlam kazandırıyordu.
Gelmeyen bir ses karşısında yıkılmamayı...

Özlemle yaşarken bile hayatın akmaya devam ettiğini kabullenmeyi...

Ve en önemlisi, sevmenin sahip olmakla aynı şey olmadığını öğrenmeyi...
Pencereyi açtım.

Şehir yine kendi telaşı içinde uyanıyordu.
Arabalar akıyor, insanlar bir yerlere yetişiyor, kuşlar gökyüzünü hiç duraksamadan yarıyordu.

Hayat, kimsenin yokluğuna göre şekillenmiyordu.
Ama insanın içinde, tek bir kişinin sessizliği bile zamanı durdurabiliyordu.

O an anladım...

Artık onun sesini duymak için yaşamıyordum.
Onun bıraktığı izlerle değişen biri olarak yaşamaya devam ediyordum.

Arada büyük bir fark vardı.
Eskiden her gün, belki bugün arar umuduyla başlardı.

Şimdi ise...

Bugün bana öğrettiği sabrı unutmamalıyım düşüncesiyle başlıyordu.
Bazı insanlar hayatınızdan gitmez.

Sadece yer değiştirirler.

Dış dünyadan çekilip iç dünyanıza yerleşirler.

Orada ne solurlar...
Ne de eksilirler.

Bir gece aynaya uzun süre baktım.
Karşımda aylar önceki ben yoktu.
Bakışlarım daha derindi.

Sessizliğim daha dengeliydi.

Gülümsemem ise...
Biraz daha yorgun.

İnsan, sevdiğine benzer derler.

Belki ben de onun sesine benzemeye başlamıştım.

Daha sakin...
Daha sabırlı...
Daha kırılgan...

Ve tüm bunların içinde, eskisinden daha güçlü.
Gerçek sevgi, insanı tamamlamaz.
İnsana eksiklerini kabullenmeyi öğretir.

Bir gün...

Eski kayıtların arasında dolaşırken parmağım yine o tanıdık kelimede durdu.

Selam...

Tek bir kelimeydi.
Ama içimde uzun zamandır açılmamış kapıları aralayacak kadar güçlüydü.

Dinlemedim.

İlk kez...

Sadece ekrana baktım.
Ve gülümsedim.
Artık biliyordum...

O sesi ezbere bilmekten daha değerli olan tek şey vardı.

Onun bende bıraktığı insanı kaybetmemek.
Belki kader bizi aynı hikâyenin son sayfasında buluşturmayacaktı.

Belki isimlerimiz hiçbir zaman aynı cümlenin içinde yan yana gelmeyecekti.

Ama bazı insanlar, hayatımızın kahramanı olmak için gelmez.

Bize kendi hikâyemizi yazmayı öğretmek için gelirler.

Şimdi geriye baktığımda...

O ilk “Merhaba”dan bu yana geçen zamanın beni başka birine değil, kendime taşıdığını görüyorum.

Ve anlıyorum ki...

Bazı sesler kulakta değil, vicdanda yaşar.

Dualara karışır.

Sessizliğin içine sızar.

İnsan bir gün pek çok şeyi unutabilir.

Yüzleri...

Şehirleri...

Mevsimleri...

Hatta kendini bile...

Ama ruhunu uyandıran o sesi...

Asla.

Çünkü kader bazen bir insanı sana vermez.

Sadece onun sesini emanet eder.

Ve bazı emanetler...

Ömür bitse bile geri dönmez.

Sonra mevsimler değişmeye devam etti.

Hayat, benden izin almadan kendi düzenini sürdürüyordu.

Sabahları erkenden uyanıyor, yapılması gerekenleri yapıyor, insanlarla konuşuyor, gülümsüyor, akşam olunca eve dönüyordum.

Dışarıdan bakan biri için eksik olan hiçbir şey yoktu.

İçimde olup bitenleri ise yalnızca ben biliyordum.

İnsan, acısıyla yaşamayı öğrendiğinde onu taşımaktan vazgeçmiyor.

Sadece yürüyüşü değişiyor.

Eskiden özlem ağır bir yüktü.

Şimdi sessiz bir yol arkadaşı.

Ne önümden yürüyor...

Ne de arkamda kalıyor.

Yanımda, hiç konuşmadan benimle birlikte yol alıyordu.

Bir gün kalabalık bir caddenin ortasında yürürken, tanımadığım bir kadın kahkaha attı.

Bir an durdum.

Ses ona ait değildi.

Ama o kahkahanın içinde, yıllar önce kalbime dokunan tınıdan ince bir iz vardı.

İnsan hafızası tuhafmış.

Bir kelimeyi unutabiliyor.

Bir tarihi karıştırabiliyor.

Fakat bir hissin bıraktığı titreşimi, yıllar geçse de eksiltmiyormuş.

O gün anladım...

Ben artık onu aramıyordum.

Hayatın içinden geçen o küçük yankıları dinliyordum.

Belki hiçbirinin sonu ona çıkmayacaktı.

Bunun bir önemi de kalmamıştı.

Bazı karşılaşmalar, devam etmek için değil, insanın içine bir yön bırakmak için yaşanır.

Ben yönümü bulmuştum.

Artık yürüdüğüm yolların nereye vardığını değil, beni kim hâline getirdiğini merak ediyordum.

Yorumlar 0

İlk yorumu sen yaz.